HISTORIA SP ZOZ W RAWICZU

Początki i okoliczności budowy gmachu

W czasie, kiedy Polska odzyskała niepodległość, władze polskie przejmowały smutną spuściznę po zaborcy. Z dawnej świetności z okresu pierwszej Rzeczypospolitej nie pozostało wiele. W okresie dwudziestolecia międzywojennego nie można było wykazać większego ożywienia w rozwoju gospodarczym. Trwał okres stagnacji. Powodowały go trudności gospodarcze całego państwa, nikłe możliwości uzyskania długoterminowych niskoprocentowych kredytów. W pierwszych latach po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zaznaczył się pewien niewielki rozwój budownictwa mieszkalnego dzięki reaktywowaniu spółdzielni mieszkaniowych. Najważniejszym nabytkiem architektonicznym Rawicza w okresie międzywojennym był okazały gmach szkolny Korpusu Kadetów nr 2, obecny budynek szpitala. Został on zbudowany w latach 1926-1928. Był to okres, kiedy rozrastający się zakład nie mógł się już pomieścić w tzw. białych koszarach. Koszty budowy poniósł magistrat miasta. Duże zasługi przy jego założeniu położył ppłk. M. Merkisz. Celem zakładu było przygotowanie w tzw. gimnazjum i liceum wojskowym przyszłej kadry oficerskiej. Jego ukończenie dawało abiturientom z jednej strony maturę typu matematyczno - przyrodniczego, albo klasycznego, a z drugiej - wyszkolenie wojskowe uprawniające do wstąpienia do szkoły podchorążych. W tamtym okresie w Rawiczu istniał szpital miejski przy dawnej ul. Sienkiewicza, potem Hallera. Przed wojną posiadał tylko 40 łóżek w dość małym budynku. Jego rozkwit nastąpił po wojnie, kiedy to powiększono szpital o dwa sąsiednie budynki. Korpus Kadetów istniał do roku 1939. W przededniu wojny władze państwowe przeprowadziły mobilizację i ewakuację ludności z terenu powiatu rawickiego. 25 sierpnia jako pierwszy został ewakuowany właśnie Korpus Kadetów do Lwowa.

Główny budynek szpitala

Okres wojenny i Polski Ludowej - powstanie szpitala

W pierwszych miesiącach po wyzwoleniu Rawicz był znaczącym ośrodkiem szpitalnictwa polowego (5 szpitali w czerwcu 1945 r.) dla rannych żołnierzy Armii Radzieckiej. Na pomieszczenia szpitalne zajęto szkoły, niektóre budynki mieszkalne oraz zabudowania dawnego Korpusu Kadetów. W 1945 roku przebywało w Rawiczu od 5 do 10 tysięcy rannych. Dla ludności cywilnej uruchomiono szpital przy ul. Hallera. Dwa lata później w miarę wzrostu zapotrzebowania na usługi lecznictwa zaadaptowano sąsiedni budynek mieszkalny, urządzając w nim oddział zakaźny. Szpital na początku posiadał 80 łóżek. W 1947 roku - 94 łóżka. Chorych obsługiwał tylko jeden lekarz z małą obsadą pielęgniarską. Do 1954 r. pomieszczenia szpitalne poszerzono o nowy oddział dziecięcy w trzecim już budynku. Szpital przy ul. Hallera posiadał wtedy razem 130 łóżek. Z usług tego szpitala korzystali chorzy naszego powiatu oraz z najbliższych okolic powiatów Góra Śląska i Milicz. Wreszcie w 1958 roku, dzięki dalszemu rozwojowi szpitalnictwa uzyskano gmach szkolny Korpusu Kadetów, czyli teraźniejszy budynek szpitala w Rawiczu. Po przeprowadzeniu remontu kapitalnego i przeniesieniu się do nowego lokalu Szpital Powiatowy dysponował pod koniec 1962 roku 205 łóżkami, zatrudniał 17 lekarzy, 2 farmaceutów, 29 pielęgniarek, 6 położnych i 50 osób personelu pomocniczego.

Budynek administracji

Szpital dziś

Dzisiaj szpital składa się z sześciu oddziałów: dziecięcego z pododdziałem noworodkowym, wewnętrznego, chirurgicznego, intensywnej opieki medycznej, ginekologiczno - położniczego i zakładu opiekuńczo - leczniczego. Pracuje tu 26 lekarzy nie licząc poradni, 144 pielęgniarki, 16 położnych, 22 inne osoby personelu medycznego i pomocniczego oraz 23 pracowników administracji (stan na styczeń 2006 r.).